O REI SALOMAO Poema de ILIAS FOUKIS

• 
  

  • 
    

    

    
    
    O REI SALOMAO
    
    
    
    As mulheres que mais amou
    o Rei Salomão
    foram aquelas mulheres,
    cujas almas ele imaginou
    serem como a corrente de um rio.
    
    
    Mas, logo após
    o ardente desejo,
    o velho Salomão friamente concluiu
    que, as correntes levam os rios para 
    o mar e para o azul imenso dos oceanos,
    onde todos os Templos e Pecados da terra 
    sucumbem…e, assim perder o controlo 
    que, tinha sobre as mulheres.
    
    
    O Rei Salomão,
    num momento de raiva lembrou-se:
    Que, era ele quem detinha o poder
    e, em caso de perigo, deveria saber
    como impedir esses rios impetuosos.
    
    
    Desassossego,
    este não era o único perigo…
    para além dos mares e dos rios,
    também, os céus seduziam-nas…
    
    
    E assim, pouco depois, os seus espiões
    sussurraram-lhe que, as suas mulheres, 
    trocavam olhares com as estrelas.
    
    
    
    E, por isso…
    os seus corações (que assumiu a seu lado,
    sob o seu domínio como os muros dos
    palácios) ardiam em sintonia com aquelas
    estrelas distantes.
    
    
    Vai daí,
    o Rei Salomão começou a arrepender-se,
    de antes de ter criado o seu Reino
    não ter incorporado todas as estrelas
    nas terras celestes da sua Monarquia,
    o que o obrigava agora, vetusto,
    a um estudo minucioso da Astrologia.
    
    
    Mas o velho Salomão
    já sabia há muito tempo
    que, o Céu e os Mistérios do Céu,
    eram como as mulheres que ele
    nunca amou…
    
    
    Uma vez que os Astrólogos do futuro,
    aproveitando-se das veleidades dos
    mortais, negociavam com o Céu,
    de imediato, acusou-os de enormes
    falhas espirituais e de estúpidas
    superstições que impeliram as mulheres
    para esse Amor que derrubou barreiras
    com a força dos desejos, alcançando
    a Terra Prometida , como um oráculo
    divino que se precipita com o ímpeto
    dos rios.
    
    
                   TRADUCAO DE 
              MARIA  JOVITA  CAIRES

I VARFRI NE GJYQ Poem by ILIAS FOUKIS

   

             I   VARFRI  NE  GJYQ

         Observatoret parashikojne
         se te pakten nje here ne gjithe jeten time
         une do te kem te Drejte.


         C'fytyre do te klete e Drejta ime..?
         Sa vjec do te jete..?
         Xhepat plot apo bosh do ti kete..?


         Ka te ngjare qe fjalet per mbrojtjen time
         te merren borxh nga gjuhet e humbura,
         sepse sot per sot ,
         nuk ekziston asnje fjalor i kuptueshem
         per te me mbrojtur mua.


         Sic e shikoni pra,
         e Drejta ime do te jete mjaft e Vjeter.


         Anthropologet qe do ta takojne
         ne rrugen per lartesimin e tyre shkencor
         do te tmerrohen prej saj.


         Mund ti dallojne vetem Kafken..
         mbushur me mbishkrime te jetes se humbur
         ku shkruhet haptas dhe pa iluzione
         se bashke me Njerzit deshtoi edhe Dielli
         te ndriste me ate drite qe nuk ua fali te gjalleve
         ate Kaos te hershem shfaqjesh madheshtore
         qe kushedi c'mencuri perendish Helene
         mund te blatonte ne trurin e botes.


         Te tjerat..sic do te ishin
         Kafazi kraheror, kycet, vertebrat,
         qysh atehere qe morren Mandaten e zeze
         se Zoti i Drejtesise 
         nuk i kishte bekuar kurre
         te deshperuara per kete kotesi tragjike  gjerash
         iu blatuan trupit te Ferrit neper humnera.


         Sa per Vegimet..Endrrat.. Ndjenjat..
         dhe virtyte te tjera Helenike
         ka mundesi qe ,
         me nje percartje te deshperuar fillikatesh ..
         te jene midis nesh..


         Por gjykatesit nuk pyesin shume 
         per te vertetat e Shpirtit
         dhe virtytet Helenike..


         Ata duan deshmi materiale..
                                         konkrete..
                                              te prekshme..
         ndersa une edhe kete here 
         dukem shume i varfer..
         megjithese e Drejta ime eshte
         sic do ta quanin avokatet..
         ... E perjetshme.




                  Perkthyer nga greqishtja prej vete Autorit.                      




       

PASARDHESIT Poem by ELIAS FOUKIS

                                             

                                             

           PASARDHESIT


                                Në kujtim  të Abelit dhe të Kainit.




          Lum si ti Abel..lum si ti.       
        Jeta si një Virgjëreshë  t'u dorzua pa kushte
        dhe pa pike turpi sollët në këtë botë
        fëmijën arrogant  që quhet Lumturi...    
        Mjerë ti Kain..mjerë ti.       
        Me dënim të Fuqive Supreme erdhe në botë,
        në këtë të keqe të madhe që te gjeti,
        dhe fatkeqësia të ndjek si një qen besnik.


          
         Lum si ti Abel..lum si ti.        
         Gjëmon rruzulli tokësor nga dëfrimet e tua
         dhe nga tejngopja prej delireve te Parajsës
         përndizen  instiktet e tua shtazarake.       
         Mjerë ti Kain..mjerë ti.       
         Një Bibël mund të shkruhej me mundimet e tua 
         por Zoti i largët nuk ta dha miratimin
         sepse dhimbjet e tua iu dukën qesharake.




          Lum si ti Abel..lum si ti.
          Ke guximin të bësh ëndrra kriminale
          si '' Kafe në Akropol...shtëpi pushimi në Hënë..
          dhe lidhje erotike me Shën Mërinë.''
          Mjerë ti Kain ..mjerë ti. 
          Kishe ca endrra të buta si dele të Perëndisë
          që u bën kurban përpara Satanait 
          dhuratë për Lavdinë e Historisë së tij.




           Lum si ti Abel..lum si ti.
           Gjithë Artin e madh vure në zemër
           Serenatat delikate , Venerat lakuriqe 
           dhe skenat sublime të Tragjedive.
           Mjerë ti Kain..mjerë ti.
           Hera-herës kur dremit Dhespotia e Fatit
           kënaq  dhe ti ndjenjat e tua të varfra
           me muzikën e artistëve mediokër të rrugëve.




           Lum si ti Abel..lum si ti.
           Çdo ditë shenjtëron kënaqësitë e tua solemne
           dhe kërcasin gostitë luksoze
           me meze  nga thellësitë e Oqeaneve.
           Mjerë ti Kain..mjerë ti.
           Urinë  gënjen me barishte të Nënës Tokë
           dhe  me atë lumturinë tënde tragjike
           falënderon për përkujdesjen e Perëndive.




           Lum si ti Abel..lum si ti.
           Me trashëgimitë e tua Patriarkale mburresh 
           fshehur bodrumeve të botës së poshtme
           dhe të vulosura me bojën e kuqe të krimit.
           Mjere ti Kain ..mjere ti.
           Neper sheshe u derdh gjaku i rinise tende
           dicka te merrje nga kjo bote-dhe tu dhane
           vetem kujtimet tragjike te Njerezimit.




            Lum si ti Abel..lum si ti.
            Indiferent dhe i shkujdesur lartësive të Mëkatit
            dashurinë tënde lypin duke u gjunjezuar
            lakej dhe sahanlëpirës si qyqar te Nates..
            Mjerë ti Kain..mjerë ti.
            Si qen i rraskapitur bredh rrugëve dhe Iluzioneve 
            të xixëllojnë sytë për pak dashuri , por askush
            nuk do të hyjë në zemrën tënde të zbrazët.




            Lum si ti Abel..lum si ti.
            Me sentenca të Sokratit shtyn mbasditen
            para se të fillosh orgjitë në shoqërinë e Satanait
            nëpër Sallone Mistike të mbytura me dritë.
            Mjerë ti Kain..mjerë ti.
            I zhytur në dënimin tënd të përjetshëm
            errësirës kërkon ide për shpëtimin e Botës
            dhe rakia e thartë të gërryen mushkritë.




            Lum si ti Abel..lum si ti.
            Shtrirë gjerë e gjatë verandave të bollshme
            në krahët e Bukurisë dhe të flladeve të Perëndimit
            shkruan Eposin e magjishëm të pasioneve.
            Mjerë ti Kain..mjerë ti.
            Skutave të qelbura të qyteteve të mëdha
            prej Kokainës dergjesh i shtrirë përtokë
            mbi hirin e zjarreve të shuara të Revolucioneve.


            2


             Lum si ti Kain..lum si ti.
             Faqebardhë mund të dalësh përpara Botës
             sepse me gjithë Demonët kundër teje 
             si pasardhës i  Prometeut  munde të qëndrosh.
             Mjerë ti Abel..mjerë ti.
             E di mirë ti..të presin gjyqe të pafundme
             prandaj shpik anije të reja Kozmike
             sepse në Planete të tjera duhet të fshihesh.




             Lum si ti Kain .. lum si ti.
             Në dëshpërimin tragjik që të sollën Perënditë
             i sigurt në drejtësinë e përjetshme
             pret fundin dinjitoz të Shenjtërimit.
             Mjerë ti Abel..mjerë ti.
             Mos harrosh Satanain në Testamentin tënd
             që të ka hapur një varr të artë
             kurorë mbi të - Revolta  e Njerëzimit.
                            
              Përkthyer nga greqishtja prej vetë Autorit
      
        

ПОТОМКИ Poem in russian by ILIAS FOUKIS

ПОТОМКИ
        
Памяти Каина и Авеля
     
 
Радуйся, Авель, радуйся. 
 Жизнь отдалась тебе без сопротивления,
и ничуть не смущаясь, вы принесли в мир
ублюдка по имени Счастье.
Горе  тебе, Каин, горе тебе
Мир для тебя – сплошная пустыня,
Скиталец  нераскаявшийся ты в нем,
За  которым верным псом плетется горе.   
 
Радуйся, Авель, радуйся.
Сотрясается Вселенная от твоего веселья,
крепко  сжимаешь в руках  красивую жизнь,
одурманенный  усладами Рая.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Из  горестей твоих Библию можно сложить
Но  Бог далекий оракула  не дал тебе,
Ибо еле слышен был  голос твой.


Радуйся, Авель, радуйся.
Тебе позволено лелеять преступные мечты
Кофе  на Акрополе...Дача на Луне
И любовная связь с  Панагией.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Ты тоже лелеял глупые сны,
да Старик Сатана их развеял 
жертва  во славу своей  Истории.   

Радуйся, Авель, радуйся.
Все Великое Искусство в сердце свое заключив,
ты  сияешь счастьем, точно  витрина Рая-
в Эпидавре, в Лувре, в Скале Миланской. 
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Иногда, когда Деспотизм Рока спит,
Развлекаешь и ты свои нищие  чувства
Дешевыми  уличными труппами.  

Радуйся, Авель, радуйся...
Своим ежечасным отрадам
И оргиям на сатанинских  пирах
с яствами из океанских  пучин.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Голод свой заглушаешь хлебом да сыром,
Cвоим трагическим Счастьем,
Любым заботе Богов.   

Радуйся, Авель, радуйся.
Гордишься своим патриархальным наследием
В глубинах подземного мира
Давая уроки изящества.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Кровью юность твоя истекает на Площадях,
Да и чего ждать тебе от подземного мира,
  когда в наследство ты получил
лишь человечества горькую память.
 
Радуйся, Авель, радуйся.
Сытый и довольный на вершине Греха,
Твоей симпатии ищут, о твоей любви вожделеют
лакеи и путаны, сгорая от нетерпения.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Бродишь, точно голодный пес,
Жаждешь капли любви,
Но  никто не хочет  согреть твоего остывшего  сердца.


Радуйся, Авель, радуйся.
С анекдотами Сократа  коротаешь вечер,
Дожидаясь ночи и оргий с  Сатаной
В залах потайных за семью печатями.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
На  веки вечные осужденный,
мучаешься идеями спасения мира,
отравляя  легкие дешевой рециной.


Радуйся, Авель, радуйся..
В дорогих пригородах, на залитой солнцем  террасе,
Отдаваясь в объятья леванта,
Наслаждаясь Венерой и таблетками «экстази»..
Горе тебе, Каин, горе тебе.
заточенный в грязи городского центра,
накачиваешь вены кокаином судьбы,
чтобы раздуть Революции  пламя.

2


Радуйся, Каин, радуйся..
Ты  поразил Ойкумену,
Оставшись верным Земле,
Когда Демоны все против тебя обернулись.
Горе тебе, Авель, горе тебе.
Зная, что кара тебя ожидает,
Сооружаешь  ракеты,
Чтоб  на других планетах укрыться.  


Радуйся, Каин, радуйся..
В отчаянье трагическом, где Боги тебя позабыли,
Конца достойного ты ожидаешь,
Полагаясь на суд Вечности. 
Горе тебе, Авель, горе тебе.
В завещаньи своем не забудь помянуть Сатану,
что склеп золотой  тебе уготовил,
где ляжет венком Человечества презренье.

10 - 12 декабря 2011


Перевод с греческого
Евгения Кричевская

Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ Ηλίας Φούκης Από το βιβλίο '' Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ ''

Ο ΔΟΝ ΚIΧΩΤΗΣ
 

Επειδή έτσι μου την έδωσε 

θα ήθελα να παίξω μια ταινία. 

Εγώ  θα πάρω το ρόλο του κόσμου

και στον κόσμο

θα δώσω να παίξει το δικό μου ρόλο.  

Αλλά μέχρι  ο κόσμος

να μάθει να παίζει το ρόλο του Δον Κιχώτη

εγώ θα έχω στη διάθεση μου αρκετό χρόνο...

σχεδόν μια δεύτερη ανθρώπινη Ιστορία

στη διάρκεια της οποίας...

η απασχόληση με τη Δόξα θα υπερβεί

τη σοβαρότητα της επέκτασης των αυτοκρατοριών. 

Όλα αυτά όμως χωρίς τα άλογα

και επομένως...

      χωρίς την απόγνωση

ότι το μεγαλύτερο μερίδιο της Δόξας

ο Κόσμος θα το αναγνωρίσει στα άλογα. 

Εκείνος πλέον  τα έχει πάρει

για να παίξουν μαζί το ρόλο του Δον Κιχώτη

και βλέπω στα κλειστά βουνά της Μάντσας

να ξυλοκοπούν τα καημένα τα άλογα

τα οποία, έχοντας μια εμπειρία

από το κουβάλημα του Δον Κιχώτη στις πλάτες

ήταν μια κλασική αιτία

για να ελπίζουν οι αφελείς του Μεσαίωνα

ότι επιτέλους βρήκαν τη λογική και την τεχνική

των Αρχαίων Θρύλων

για τον πηγαιμό στην Τροία. 

Και επομένως

από δεν μπορώ να πέσω τόσο χαμηλά

ώστε να παίξω το ρόλο του Κόσμου. 

Μόνο βιάζομαι από τη δυνατότητα που μου δίνει

η στάση μακριά

από την προετοιμασία των καταιγίδων της εποχής

για να είμαι ένας αληθινός Δον Κιχότης

που εξαπολύει βαρύ κατηγορώ

κατά της Ισπανικής  Μοναρχίας

για την απρόσωπη της σύμβαση με όλο τον Κόσμο

επηρεασμένη από τη Φαντασίωση

αμέσως μετά τη γνωστοποίηση

των δικών μου σχεδίων 

για τη δημιουργία μιας δεύτερης Ανθρώπινης Ιστορίας. 

Αλλά κι εκείνη όπως όλα τα άλλα

υπήρξε ένα  φάντασμα

που θα μπορούσαν να το είχαν και η Ισπανία με τον Κόσμο

μονάχα αν η ψυχή τους

θα ήταν κάτω από το βάρος του Στίχου

«οι απελπισμένες επιστροφές στη Μάντσα». 

Εκείνοι όμως δεν έχουν επιστρέψει ποτέ

γιατί δεν τούς περίμενε κανείς

και το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι ότι

από την Ισπανία και τον Κόσμο

κανένας δεν είχε την ελπίδα

ότι μπορούν να πάνε κάπου. 

Και τόσο πικρό  και τραγικό μου φαίνεται αυτό

ώστε η λογική μου πιασμένη με τόσες δουλειές

θα ασχοληθεί τώρα

με τη χυδαία ομοιότητα των Εποχών...

γιατί με κατηγόρησαν ότι αν υπάρχει ασάφεια

στη φιλοσοφική ουσία της Ιστορίας

αυτό συμβαίνει  επειδή εγώ 

έχω κλέψει την αυθεντικότητα των Εποχών. 

Πάρτε το είδηση κι εσείς όμως

ότι το αντίθετο έχει συμβεί. 

Οι ίδιες οι Εποχές αναμμένες σαν κεριά

στο τέρμα της  βουρκωμένης αυτοκρατορικής Μοίρας

την εποχή που μαζί με τις τελευταίες αναμνήσεις

      τούς  στέρεψε και η λογική

καρτερούσαν έναν άνεμο να τούς κρατήσει στη ζωή. 

Όπως και έπρεπε να συμβεί

οι Άνεμοι τον είχαν εγκαταλείψει αυτό τον κόσμο

αλλά και από που ήμουνα κάτι παραπάνω από Κόσμος

ποτέ δεν φρόντισα να είμαι Άνεμος. 

Μόνο βρέθηκα  απέναντι τους ως καταιγίδα

απειλητική για τα Είδωλα

των εγωκεντρικών τους αισθημάτων

που έφευγαν με την κυνική δεξιοτεχνία του 'Αβελ

από τα εξαθλιωμένα εδάφη της Γης

τη στιγμή που η Ανθρωπότητα

έμπαινε χωρίς  και η ιδία να το καταλάβει

στους δογματικούς Πίνακες των Λευκών Αγίων. 

Ποτέ δεν έχω έρθει αντιμέτωπος

με εκείνα τα παράξενα πρόσωπα

αλλά και αν έρθω αντιμέτωπος

έχω την απελπισμένη εντύπωση

ότι βγάζοντας το Σταυρό ενάντια στην επίθεση

του δήθεν Σατανά Δον Κιχώτη

για να μην προκαλώ το αίσθημα του Κόσμου

      που τόσο αγάπησα...

θα με αναγκάσουν να υποχωρήσω οριστικά

κάτι που θα ήταν σύμφωνα πάντα με τον αφελή Κόσμο

το τέλος της τραγωδίας. 

Ενώ εγώ θα έλεγα

παρόλο που είμαι σίγουρος ότι

      δεν θα με ακούσει κανείς

ότι είναι η Αρχή της Τραγωδίας. 

Κατόπιν έρχεται ο εποικισμός της Θεϊκής Διαλεκτικής

που θα πνίξει στη διαφθορά την ευαισθησία της Γης

για τους ανθρώπους που συνεχίζουν να είναι θανάσιμοι

( παρόλο που έδωσα δικαίωμα στη Μάντσα

να κυβερνήσει τα πράγματα στην Άβυσσο).

και.. μη αναστάσιμοι.

'Αλλά αυτή  η αλύπητη τραγικότητα

δεν θα εμποδίζει τον εξ απατημένο ετούτο κόσμο

να δοξάζει συνεχώς τούς Αγίους. 

Και μάλιστα  θα μπορούσα να πω ότι

παρόλο που η Δονκιχωτική τρέλα

παραμένει το μοναδικό μανιφέστο

      για ανθρώπινες εξεγέρσεις

το γεγονός ότι αυτό το μανιφέστο έχει ξεφτιλιστεί

με κάνει να πω ότι

είναι η Εποχή των Αγίων. 

Και τώρα βυθισμένος σε αυτή τη μεσογειακή πανσέληνο

όπου φυσάει από παντού

κάτι που μου θυμίζει ότι ωστόσο

έχω πέσει στα βαθιά γεράματα

σκεπτόμενος   το γράψιμο των αναμνήσεων

μου έρχεται  να κλάψω που χωρίς να θέλω ούτε εγώ

θα παραδοθώ στη Χριστιανική Ελεημοσύνη

και δε θα μπορέσω να είμαι άσωτος

στη χρήση του Σαρκασμού

για να αφήσω να εννοηθεί

      ότι το έργο μου θα λασπώνεται

ιδιαίτερα όταν θα κρίνεται

από την αφέλεια της Ισπανίας και του Κόσμου.