Greek Poet ILIAS FOUKIS

Greek Poet      ILIAS   FOUKIS
Poetry is the voice of the Gods

Wednesday, January 25, 2012

PASARDHESIT Poem by ELIAS FOUKIS

                                             
                                             

           PASARDHESIT


                                Në kujtim  të Abelit dhe të Kainit.




          Lum si ti Abel..lum si ti.       
        Jeta si një Virgjëreshë  t'u dorzua pa kushte
        dhe pa pike turpi sollët në këtë botë
        fëmijën arrogant  që quhet Lumturi...    
        Mjerë ti Kain..mjerë ti.       
        Me dënim të Fuqive Supreme erdhe në botë,
        në këtë të keqe të madhe që te gjeti,
        dhe fatkeqësia të ndjek si një qen besnik.


          
         Lum si ti Abel..lum si ti.        
         Gjëmon rruzulli tokësor nga dëfrimet e tua
         dhe nga tejngopja prej delireve te Parajsës
         përndizen  instiktet e tua shtazarake.       
         Mjerë ti Kain..mjerë ti.       
         Një Bibël mund të shkruhej me mundimet e tua 
         por Zoti i largët nuk ta dha miratimin
         sepse dhimbjet e tua iu dukën qesharake.




          Lum si ti Abel..lum si ti.
          Ke guximin të bësh ëndrra kriminale
          si '' Kafe në Akropol...shtëpi pushimi në Hënë..
          dhe lidhje erotike me Shën Mërinë.''
          Mjerë ti Kain ..mjerë ti. 
          Kishe ca endrra të buta si dele të Perëndisë
          që u bën kurban përpara Satanait 
          dhuratë për Lavdinë e Historisë së tij.




           Lum si ti Abel..lum si ti.
           Gjithë Artin e madh vure në zemër
           Serenatat delikate , Venerat lakuriqe 
           dhe skenat sublime të Tragjedive.
           Mjerë ti Kain..mjerë ti.
           Hera-herës kur dremit Dhespotia e Fatit
           kënaq  dhe ti ndjenjat e tua të varfra
           me muzikën e artistëve mediokër të rrugëve.




           Lum si ti Abel..lum si ti.
           Çdo ditë shenjtëron kënaqësitë e tua solemne
           dhe kërcasin gostitë luksoze
           me meze  nga thellësitë e Oqeaneve.
           Mjerë ti Kain..mjerë ti.
           Urinë  gënjen me barishte të Nënës Tokë
           dhe  me atë lumturinë tënde tragjike
           falënderon për përkujdesjen e Perëndive.




           Lum si ti Abel..lum si ti.
           Me trashëgimitë e tua Patriarkale mburresh 
           fshehur bodrumeve të botës së poshtme
           dhe të vulosura me bojën e kuqe të krimit.
           Mjere ti Kain ..mjere ti.
           Neper sheshe u derdh gjaku i rinise tende
           dicka te merrje nga kjo bote-dhe tu dhane
           vetem kujtimet tragjike te Njerezimit.




            Lum si ti Abel..lum si ti.
            Indiferent dhe i shkujdesur lartësive të Mëkatit
            dashurinë tënde lypin duke u gjunjezuar
            lakej dhe sahanlëpirës si qyqar te Nates..
            Mjerë ti Kain..mjerë ti.
            Si qen i rraskapitur bredh rrugëve dhe Iluzioneve 
            të xixëllojnë sytë për pak dashuri , por askush
            nuk do të hyjë në zemrën tënde të zbrazët.




            Lum si ti Abel..lum si ti.
            Me sentenca të Sokratit shtyn mbasditen
            para se të fillosh orgjitë në shoqërinë e Satanait
            nëpër Sallone Mistike të mbytura me dritë.
            Mjerë ti Kain..mjerë ti.
            I zhytur në dënimin tënd të përjetshëm
            errësirës kërkon ide për shpëtimin e Botës
            dhe rakia e thartë të gërryen mushkritë.




            Lum si ti Abel..lum si ti.
            Shtrirë gjerë e gjatë verandave të bollshme
            në krahët e Bukurisë dhe të flladeve të Perëndimit
            shkruan Eposin e magjishëm të pasioneve.
            Mjerë ti Kain..mjerë ti.
            Skutave të qelbura të qyteteve të mëdha
            prej Kokainës dergjesh i shtrirë përtokë
            mbi hirin e zjarreve të shuara të Revolucioneve.


            2


             Lum si ti Kain..lum si ti.
             Faqebardhë mund të dalësh përpara Botës
             sepse me gjithë Demonët kundër teje 
             si pasardhës i  Prometeut  munde të qëndrosh.
             Mjerë ti Abel..mjerë ti.
             E di mirë ti..të presin gjyqe të pafundme
             prandaj shpik anije të reja Kozmike
             sepse në Planete të tjera duhet të fshihesh.




             Lum si ti Kain .. lum si ti.
             Në dëshpërimin tragjik që të sollën Perënditë
             i sigurt në drejtësinë e përjetshme
             pret fundin dinjitoz të Shenjtërimit.
             Mjerë ti Abel..mjerë ti.
             Mos harrosh Satanain në Testamentin tënd
             që të ka hapur një varr të artë
             kurorë mbi të - Revolta  e Njerëzimit.
                            
              Përkthyer nga greqishtja prej vetë Autorit
      
        

Sunday, January 22, 2012

ПОТОМКИ Poem in russian by ILIAS FOUKIS






ПОТОМКИ
        

Памяти Каина и Авеля

     
 

Радуйся, Авель, радуйся. 
 Жизнь отдалась тебе без сопротивления,

и ничуть не смущаясь, вы принесли в мир
ублюдка по имени Счастье.
Горе  тебе, Каин, горе тебе
Мир для тебя – сплошная пустыня,
Скиталец  нераскаявшийся ты в нем,
За  которым верным псом плетется горе.   
 

Радуйся, Авель, радуйся.
Сотрясается Вселенная от твоего веселья,
крепко  сжимаешь в руках  красивую жизнь,
одурманенный  усладами Рая.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Из  горестей твоих Библию можно сложить
Но  Бог далекий оракула  не дал тебе,
Ибо еле слышен был  голос твой.


Радуйся, Авель, радуйся.
Тебе позволено лелеять преступные мечты
Кофе  на Акрополе...Дача на Луне
И любовная связь с  Панагией.
Горе тебе, Каин, горе тебе.

Ты тоже лелеял глупые сны,
да Старик Сатана их развеял 
жертва  во славу своей  Истории.   

Радуйся, Авель, радуйся.
Все Великое Искусство в сердце свое заключив,

ты  сияешь счастьем, точно  витрина Рая-
в Эпидавре, в Лувре, в Скале Миланской. 
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Иногда, когда Деспотизм Рока спит,

Развлекаешь и ты свои нищие  чувства
Дешевыми  уличными труппами.  

Радуйся, Авель, радуйся...

Своим ежечасным отрадам
И оргиям на сатанинских  пирах
с яствами из океанских  пучин.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Голод свой заглушаешь хлебом да сыром,
Cвоим трагическим Счастьем,
Любым заботе Богов.   

Радуйся, Авель, радуйся.

Гордишься своим патриархальным наследием
В глубинах подземного мира
Давая уроки изящества.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Кровью юность твоя истекает на Площадях,
Да и чего ждать тебе от подземного мира,
  когда в наследство ты получил
лишь человечества горькую память.
 

Радуйся, Авель, радуйся.
Сытый и довольный на вершине Греха,
Твоей симпатии ищут, о твоей любви вожделеют
лакеи и путаны, сгорая от нетерпения.
Горе тебе, Каин, горе тебе.
Бродишь, точно голодный пес,
Жаждешь капли любви,
Но  никто не хочет  согреть твоего остывшего  сердца.


Радуйся, Авель, радуйся.
С анекдотами Сократа  коротаешь вечер,
Дожидаясь ночи и оргий с  Сатаной
В залах потайных за семью печатями.
Горе тебе, Каин, горе тебе.

На  веки вечные осужденный,
мучаешься идеями спасения мира,
отравляя  легкие дешевой рециной.


Радуйся, Авель, радуйся..
В дорогих пригородах, на залитой солнцем  террасе,
Отдаваясь в объятья леванта,
Наслаждаясь Венерой и таблетками «экстази»..
Горе тебе, Каин, горе тебе.

заточенный в грязи городского центра,
накачиваешь вены кокаином судьбы,
чтобы раздуть Революции  пламя.

2


Радуйся, Каин, радуйся..
Ты  поразил Ойкумену,
Оставшись верным Земле,
Когда Демоны все против тебя обернулись.
Горе тебе, Авель, горе тебе.
Зная, что кара тебя ожидает,
Сооружаешь  ракеты,
Чтоб  на других планетах укрыться.  


Радуйся, Каин, радуйся..
В отчаянье трагическом, где Боги тебя позабыли,
Конца достойного ты ожидаешь,
Полагаясь на суд Вечности. 
Горе тебе, Авель, горе тебе.

В завещаньи своем не забудь помянуть Сатану,
что склеп золотой  тебе уготовил,
где ляжет венком Человечества презренье.

10 - 12 декабря 2011



Перевод с греческого
Евгения Кричевская

Tuesday, January 10, 2012

Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ Ηλίας Φούκης Από το βιβλίο '' Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ ''



Ο ΔΟΝ ΚIΧΩΤΗΣ
 


Επειδή έτσι μου την έδωσε 
θα ήθελα να παίξω μια ταινία. 


Εγώ  θα πάρω το ρόλο του κόσμου
και στον κόσμο
θα δώσω να παίξει το δικό μου ρόλο.  


Αλλά μέχρι  ο κόσμος
να μάθει να παίζει το ρόλο του Δον Κιχώτη
εγώ θα έχω στη διάθεση μου αρκετό χρόνο...
σχεδόν μια δεύτερη ανθρώπινη Ιστορία
στη διάρκεια της οποίας...
η απασχόληση με τη Δόξα θα υπερβεί
τη σοβαρότητα της επέκτασης των αυτοκρατοριών. 


Όλα αυτά όμως χωρίς τα άλογα
και επομένως...
      χωρίς την απόγνωση
ότι το μεγαλύτερο μερίδιο της Δόξας
ο Κόσμος θα το αναγνωρίσει στα άλογα. 


Εκείνος πλέον  τα έχει πάρει
για να παίξουν μαζί το ρόλο του Δον Κιχώτη
και βλέπω στα κλειστά βουνά της Μάντσας
να ξυλοκοπούν τα καημένα τα άλογα
τα οποία, έχοντας μια εμπειρία
από το κουβάλημα του Δον Κιχώτη στις πλάτες
ήταν μια κλασική αιτία
για να ελπίζουν οι αφελείς του Μεσαίωνα
ότι επιτέλους βρήκαν τη λογική και την τεχνική
των Αρχαίων Θρύλων
για τον πηγαιμό στην Τροία. 


Και επομένως
από δεν μπορώ να πέσω τόσο χαμηλά
ώστε να παίξω το ρόλο του Κόσμου. 


Μόνο βιάζομαι από τη δυνατότητα που μου δίνει
η στάση μακριά
από την προετοιμασία των καταιγίδων της εποχής
για να είμαι ένας αληθινός Δον Κιχότης
που εξαπολύει βαρύ κατηγορώ
κατά της Ισπανικής  Μοναρχίας
για την απρόσωπη της σύμβαση με όλο τον Κόσμο
επηρεασμένη από τη Φαντασίωση
αμέσως μετά τη γνωστοποίηση
των δικών μου σχεδίων 
για τη δημιουργία μιας δεύτερης Ανθρώπινης Ιστορίας. 


Αλλά κι εκείνη όπως όλα τα άλλα
υπήρξε ένα  φάντασμα
που θα μπορούσαν να το είχαν και η Ισπανία με τον Κόσμο
μονάχα αν η ψυχή τους
θα ήταν κάτω από το βάρος του Στίχου
«οι απελπισμένες επιστροφές στη Μάντσα». 


Εκείνοι όμως δεν έχουν επιστρέψει ποτέ
γιατί δεν τούς περίμενε κανείς
και το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι ότι
από την Ισπανία και τον Κόσμο
κανένας δεν είχε την ελπίδα
ότι μπορούν να πάνε κάπου. 

Και τόσο πικρό  και τραγικό μου φαίνεται αυτό
ώστε η λογική μου πιασμένη με τόσες δουλειές
θα ασχοληθεί τώρα
με τη χυδαία ομοιότητα των Εποχών...
γιατί με κατηγόρησαν ότι αν υπάρχει ασάφεια
στη φιλοσοφική ουσία της Ιστορίας
αυτό συμβαίνει  επειδή εγώ 
έχω κλέψει την αυθεντικότητα των Εποχών. 


Πάρτε το είδηση κι εσείς όμως
ότι το αντίθετο έχει συμβεί. 


Οι ίδιες οι Εποχές αναμμένες σαν κεριά
στο τέρμα της  βουρκωμένης αυτοκρατορικής Μοίρας
την εποχή που μαζί με τις τελευταίες αναμνήσεις
      τούς  στέρεψε και η λογική
καρτερούσαν έναν άνεμο να τούς κρατήσει στη ζωή. 


Όπως και έπρεπε να συμβεί
οι Άνεμοι τον είχαν εγκαταλείψει αυτό τον κόσμο
αλλά και από που ήμουνα κάτι παραπάνω από Κόσμος
ποτέ δεν φρόντισα να είμαι Άνεμος. 


Μόνο βρέθηκα  απέναντι τους ως καταιγίδα
απειλητική για τα Είδωλα
των εγωκεντρικών τους αισθημάτων
που έφευγαν με την κυνική δεξιοτεχνία του 'Αβελ
από τα εξαθλιωμένα εδάφη της Γης
τη στιγμή που η Ανθρωπότητα
έμπαινε χωρίς  και η ιδία να το καταλάβει
στους δογματικούς Πίνακες των Λευκών Αγίων. 


Ποτέ δεν έχω έρθει αντιμέτωπος
με εκείνα τα παράξενα πρόσωπα
αλλά και αν έρθω αντιμέτωπος
έχω την απελπισμένη εντύπωση
ότι βγάζοντας το Σταυρό ενάντια στην επίθεση
του δήθεν Σατανά Δον Κιχώτη
για να μην προκαλώ το αίσθημα του Κόσμου
      που τόσο αγάπησα...
θα με αναγκάσουν να υποχωρήσω οριστικά
κάτι που θα ήταν σύμφωνα πάντα με τον αφελή Κόσμο
το τέλος της τραγωδίας. 


Ενώ εγώ θα έλεγα
παρόλο που είμαι σίγουρος ότι
      δεν θα με ακούσει κανείς
ότι είναι η Αρχή της Τραγωδίας. 


Κατόπιν έρχεται ο εποικισμός της Θεϊκής Διαλεκτικής
που θα πνίξει στη διαφθορά την ευαισθησία της Γης
για τους ανθρώπους που συνεχίζουν να είναι θανάσιμοι
( παρόλο που έδωσα δικαίωμα στη Μάντσα
να κυβερνήσει τα πράγματα στην Άβυσσο).
και.. μη αναστάσιμοι.


'Αλλά αυτή  η αλύπητη τραγικότητα
δεν θα εμποδίζει τον εξ απατημένο ετούτο κόσμο
να δοξάζει συνεχώς τούς Αγίους. 


Και μάλιστα  θα μπορούσα να πω ότι
παρόλο που η Δονκιχωτική τρέλα
παραμένει το μοναδικό μανιφέστο
      για ανθρώπινες εξεγέρσεις
το γεγονός ότι αυτό το μανιφέστο έχει ξεφτιλιστεί
με κάνει να πω ότι
είναι η Εποχή των Αγίων. 


Και τώρα βυθισμένος σε αυτή τη μεσογειακή πανσέληνο
όπου φυσάει από παντού
κάτι που μου θυμίζει ότι ωστόσο
έχω πέσει στα βαθιά γεράματα
σκεπτόμενος   το γράψιμο των αναμνήσεων
μου έρχεται  να κλάψω που χωρίς να θέλω ούτε εγώ
θα παραδοθώ στη Χριστιανική Ελεημοσύνη
και δε θα μπορέσω να είμαι άσωτος
στη χρήση του Σαρκασμού
για να αφήσω να εννοηθεί
      ότι το έργο μου θα λασπώνεται
ιδιαίτερα όταν θα κρίνεται
από την αφέλεια της Ισπανίας και του Κόσμου.

Η ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ Ηλίας Φούκης Aπό το βιβλίο '' Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ ''



Η ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΊΑ
 

Πάντα θα αρχίσω το δρόμο
με το ξεκίνημα ενός ποταμού... 

Το ποτάμι είναι πολύ στενό
και δεν πιστεύω  να διευρύνει
τη δική μου μοίρα. 

Στο μόνο που ελπίζω
είναι η ταχύτητα. 

Δόξα στον Απόλλωνα
όντας εκείνη εκπληκτική
θα σας ονειρεύομαι όλους μονομιάς. 


Περπατώντας όμως
σε εφιάλτη θα μετατρέπεται το Όνειρο
γιατί από τις  ανώνυμες κραυγές 
εκνευρισμένα  κύματα
θα συγκρουστούν με τις ακτές του Κόσμου
όπου ακούγεται  καθαρά και κοφτερά. 
«Εσείς που με τη θεαματικότητα
και την ταχύτητα των ποταμών
θέλατε να στεφανώσετε τα ανθρώπινα οράματα
τραβηχτείτε τώρα ηττημένοι μαζί με τον Ιδεαλισμό
και δείτε πόσο απελπιστικά έχει πλημμυρίσει 
η Γη της Επαγγελίας. 


Κι έτσι ο ποταμός έχει βάλει μπροστά τα Όνειρά μου
που θα χαρίσουν απ' ότι φαίνεται
φτερουγιστικές ικανότητες στους καταρράχτες
και τη στιγμή που όλος ο κόσμος
θα γκρεμίζεται κάτω
τα Όνειρά μου θα σηκώνονται ψηλά. 


Αλλά εγώ μαζί με τα Όνειρα
έχω και τη ζωή μου. 

'Έχουν ορκιστεί
η μια από τα άλλα ποτέ να μην χωρίζονται
άσχετο ότι  στο δρόμο
άπλωναν τα χέρια οι αφελείς αγοραστές της ελπίδας...
άσχετο ακόμη περισσότερο
ότι γύρω από τη ζωή και τα Όνειρα
επικρατεί ένας εχθρικός χώρος...
και η βαριά ζωή μπορεί να γίνεται κομμάτια
από αυτή τη σφοδρή πτώση. 

Αλλά που να ξέρεις;
Το Ιερό Ποτάμι ίσως λυπάται
      την άθλια ζωή 
και αυτή τη θηριώδη πτώση...
παντοδύναμη...
      θυελλώδη...
            αναπόφευκτη...
σαν να έχουν μεταμορφωθεί τα δέντρα των ακτών
σε ταπεινές ικέτιδες
την εκτελεί  ομαλά! 

Διότι για να πάρετε είδηση
ω! εσείς οι ευτυχισμένοι της γης
από τότε που τα ποτάμια με έβαλαν μπροστά
όλα τα συναισθήματα που γλίτωσαν την καταστροφή
τα σκόρπισα στην είσοδο των θαλασσών
και καθώς θα ντύνονται στη δική μου μοίρα
θα παίξουν για μένα σε ανοιχτό πέλαγος
χωρίς να επιστρέφουν ποτέ στην έρημη γη. 

Καλύτερα που θα συμβεί... αυτό! 

Ποιος ξέρει  τη συμβαίνει σ' εκείνη την αιώνια καταδίκη
που επειδή όλοι δεν έχουν δυνατότητα
ούτε να ανεβαίνουν ως Ευτυχισμένοι...
ούτε να κατεβαίνουν ως Δυστυχισμένοι...
καθώς παραδίνονται σε αυτή την τραγική
      ανημποριά
τη μοναδική απάντηση της ερώτησης
«Τη σημαίνει να έχεις υπάρξει κάποτε στη Γη;»
την ερμηνεύουν καταλήγοντας
χωρίς καμιά  δυνατότητα
      για επιστροφή πίσω...
προς μια αιώνια ησυχία...
      τα ποτάμια.

Monday, January 9, 2012

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ Ηλίας Φούκης -- Από το βιβλίο '' Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ''.






Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ
 

Επειδή εγώ έλειπα
τον προηγούμενο  αιώνα είχες χαθεί
και δεν μπορούσε να σε βρει κανείς. 

Οι ερευνητές  παγιδεύονταν
από τη μεταμόρφωση της 'Ανάσας σε Ομίχλη... 


Κάπου στο τέλος  της ελπίδας... πείστηκαν ότι
ή έψαχναν σε μια Γη χωρίς αγάπη
ή η αγάπη σ' αυτή τη Γη ήταν πολύ πυκνή. 


Σ' αυτό το μπούμερανγκ εικασιών
εσύ βρήκες την ευκαιρία ν' απομακρύνεσαι. 


Εννοείται... χωρίς  να σ' ενοχλήσει κανείς
αφού και αυτά τα λίγα πουλιά
που θα μπορούσαν να σ' εντοπίσουν
από τα ύψη της δικής τους Αρετής
δεν είχαν καταλάβει ποτέ την γλώσσα
      των ανθρώπων...
ή ίσως  ποτέ δεν ήταν κατανοητή. 


Και είμαι σίγουρος ότι γυρνάς σε αυτή τη Γή
η οποία είτε δεν περικυκλώνεται καθόλου
ή περικυκλώνεται με μεγάλη ταχύτητα
για να πιάσει τον Αρχαίο Ρυθμό
της περικύκλωσης των αισθημάτων στην Ψυχή. 


Και πάλι μπορείς  να βρεις την ευκαιρία να φύγεις
ιδιαίτερα τώρα
που στη σκηνή της Μοντέρνας Εποχής
σαν να επιβεβαιώνουν
τις απελπιστικές αλήθειες περί Ειδώλων
με την παντοτινή τους διάθεση
και το αστείο και την τραγική ειρωνεία
έχουν εμφανιστεί οι Αρχαίοι. 


Αλλά είτε ευλογημένοι είτε βλαστισμένοι είναι
για σας ονειροπόλοι
πάρτε το χαμπάρι  λοιπόν
ότι σε αυτή την ξαφνική Παρουσία
κανένα θαύμα  δε θα συμβεί. 


Και οι Αρχαίοι  φαίνονται απογοητευμένοι
και χωρίς καμιά  διάθεση Αναγέννησης.


Φαίνεται να έχουν κουραστεί να κυνηγούν
τις Αρετές και  τη Συνείδηση.
 

Συνεχώς έψαχναν  ιδανικές γυναίκες
όπως έψαχναν  μια ειρηνική κάθαρση
      στις  τραγωδίες...
και τα λαμπερά διαμάντια των πόθων
που στα στήθη των γυναικών είχαν φανταστεί
μετατράπηκαν  σε δάκρυα απογοήτευσης
από τούς θαυμαστές τους
σαν είδαν τη γενναιοδωρία και το μεγαλείο
να λασπώνονται στις γωνιές της Αθήνας
κυνηγώντας τη Μαγδαληνή. 

Συνέβη αργότερα... η Μαγδαληνή να μετανιώσει. 


'Εγώ μαζί  με τούς Αρχαίους όμως
ακόμη δεν θέλουμε να σκύψουμε
και κρατάμε το κεφάλι ψηλά.


Αλλά τα βλέμματά μας καρφώνονται εκεί
όπου η Εύα προσδοκούσε τη γυναίκα
σύμφωνα με τις αρέσκειες της
ώσπου περιμένοντας την να κατέβει
έχουμε μείνει χωρίς Εποχή. 


Αυτή η Εποχή
έχει περάσει  στη δική σου κατοχή
και μ' εκείνη θα δημιουργήσεις
μια άλλη Ανθρώπινη Ιστορία
που θα εποικίζεται με την Ύπαρξη Γυναικών
για τα πιο χυδαία γούστα... 


Και το σημαντικότερο...
επειδή στη Γη
εκείνης της Ανθρώπινης Ιστορίας
δεν θα υπάρχουν δένδρα
που για να τ' ανεβείς θα ματώνεσαι
για να φτάσεις στο Ύψος του Γυναικείου Έρωτα
εξαιτίας αυτής της σοβαρής απουσίας Ήθους
το Ανάστημα του Γυναικείου Ιδεώδους
θα είναι ίσο με το έδαφος της Γης.